Wednesday, July 8, 2015

खो बैठे

खिलौनोंकी चद्दर पर मस्तीयाँ थी बिखरी
नन्हीसी मुठ्ठी मे सपनों की मिसरी
बंद आँखें जो खुली
तो बचपन ही खो बैठे

मंजिल तो तय थी, रास्ते भी साफ थे
इरादे बुलंद और तैयारी के साथ थे
पर नजारों की गुस्ताखी मे
हम सफर ही खो बैठे

दिनभर मस्ती थी, यारोंसे कुस्ती थी
बेफिकर लहरों पर सवार वो कश्ती थी
दस्तूरी अंधेरो में
हम यारियाँ ही खो बैठे

कुछ खोना है, कुछ पाना है
चंद पल की जिंदगी में
दूर तक जाना है

Tuesday, July 7, 2015

पक्या वारला

पुलाखालचा पक्या वारला. बेवडा, वेडसर, अजागळ, हाफ पँटीतला, खुरटी दाढी वाढवलेला पक्या जग सोडून गेला, कायमचा. पुलाच्या खांबामध्ये दडवलेला त्याचा ऐवज आता पोरका झाला. मळलेली पिशवी, जीएमच्या रिकाम्या बाटल्या आणि कुणाला फारशी काही कल्पना नसलेला असा तो गूढ ऐवज अनाथ झाला. जितक्या शांतपणे पक्या फुक्यांच्या आयुष्यात आला तितक्याच शांतपणे, फारसा गाजावाजा न करता तो निघूनही गेला. 

एरवीही पक्या असाच निघून जायचा  पण ते काही काळासाठी गायब होणं असायचं. रहस्यमयरित्या गायब व्हायचा तो आणि तितक्याच गूढपणे पुन्हा अवतरायचाही. पण ते गूढच आता गायब झालंय. पुलाखालचा जरासंधही असाच नाहीसा झाला. त्याचा ठाव कुणालाच नाही. पुन्हा कधीतरी तो दिसेल अशी वेडी आशा कुठेतरी मनात अजूनही शिल्लक आहे. पण पक्याच्या बाबतीत तसं नाही. पक्या कुठे गेलाय हे आता कुणीही ठामपणे सांगू शकेल.

काही दिवसांनी पक्या विस्मृतीत जाईल. खरंतर लक्षात राहावा असा तो कधी नव्हताच. त्यामुळे कुणी त्याची फ्रेम करावी आणि जपून ठेवावी असंही नाही. तसंही कुठल्याही चौकटीत पक्या बसू शकत नव्हता. त्यामुळे फ्रेममध्येही फार काळ टिकणं अवघडच. 

आनंदाची गोष्ट एकच की आयुष्यभर अस्थिरपणे जगणारा पक्या अखेर स्थिर झाला. पुलाखाली वावरणारा पक्या पूल ओलांडून पलिकडे निघून गेला. 

टीप - जेवणाच्या पानातल्या चटणीसारखा होता पक्या.

( पक्या ऊर्फ प्रकाश वर्तक. सौजन्य - अभिमान आपटे )