Friday, December 25, 2015

सरहद पार

थोडा नशीला थोडा रंगीला
थोडा सांवला थोडा बांवला
बदतमीज भी बेशरम भी
बिगडे पल मे
मरहम भी
खुशी के झोके पर वो सवार
सरहद पार है मेरा यार

कभी नरमसा कभी गरमसा
कभी जहरीला कभी शर्मिला
रूह से मेरे रूबरू है
खुदगर्ज भी है
मगरूर भी है
दिल के कोने मे गुब्बार
सरहद पार है मेरा यार

बाशहूर भी बचकाना भी
शरारत भी नजाकत भी
आँखो मे इक जाम है
सांसो मे हसीन शाम है
मस्तमौजी भंवर को
इक तितली ने फांसा है
दो लफ्जों ने छेड दी सितार
सरहद पार है मेरा यार

कभी मिर्च कभी शहद
कभी सुख कभी दर्द
सूर भी सरगम भी
जमघट मे गुंजती
इक खामोशी भी
पोशिदा सलाखों मे कैद प्यार
सरहद पार है मेरा यार

Monday, December 21, 2015

धुंद निशान

तू ही है सारा तू ही सहारा
बिन तेरे मैं हूं बंजारा

तू बहता पानी है
लहरों पे लिखी कहानी है
हर बूंद मे तू तैरता है
हर लफ्ज मे तू उभरता है

मेरी सादगी तू
मेरी ताजगी तू
मेरा हुनर तू
मेरा जुनून तू
मेरे अंदर तू
मेरे बाहर तू
मेरी मस्जिद तू
मेरा मंदिर तू
मेरा आज तू
मेरा कल भी तू
मेरा दिन है तू
मेरी रात भी तू
सोया है तू
कहीं खोया है तू

अंजानसा तू हमसफर
ढूंढा तुझे है हर सहर
न जाने कोई तेरा घर
धुंद निशान तेरे हर डगर

Monday, December 14, 2015

रंग

सपनों के रंग है, मन में उमंग है |
जंजीरें तोड सारी, अपनों का संग है ||

ना कोई अफसोस है, मिट गये सब दोष है |
पंखों को फैला दे, तुझ में वो जोश है ||

राहें अनजान है, रूत घमासान है |
डर को निगल चल, मंजिल मेहमान है ||

पैरों में जोर है, कानों में शोर है |
चिंताएं भूल सब, खुशियों की डोर है ||

अपने दिल का रंग पहचान
रूह की रंगरेलिया जान
बन जा रंगरेज तू
रंगदर्या का भंवर तू
रंगशाला की मस्ती में
रंगमहल की महफिल में
रंग खोल तू

रंग घोल तू

Friday, October 30, 2015

खोज

खोज का एक बोझ है
कंधेसे फिसलता हररोज है

भटक रहा राही हर गली हर मकान

उदास सा, बेचैन सा
जीत से दूर, खुदसे हारा, कुछ उखडासा
न उमंग है, न मौज है
बस खोज का एक बोझ है

चलता रहा दरबदर, अंजानसा खाली सफर

बस धूप है, न कहीं छाँव है
पैरों तले गहरे घाव हैं
मुश्किलों की फौज है
बस खोज का एक बोझ है

रोशनी की चाह है, काटोंभरी यह राह है

छाया घना अंधेरा, काले बादलों का डेरा
तकदीर की लकीर पे अनगिनत खरोज है
बस खोज का एक बोझ है

खोज का एक बोझ है

कंधेसे फिसलता हररोज है

Sunday, October 25, 2015

बडबड गीते - 1

लाल लाल किटली
तिची भली मोठी पोटली
कुशीवर वळली अन्
घरंगळत सुटली

लाल लाल किटली
जाड्या कपावर रुसली
लांब जाऊन बसला
म्हणून स्वतःच फुगून बसली

लाल लाल किटली
सुकड्या कपाला चिकटली
कानाला कान लागला
म्हणून खुदकन हसली

लाल लाल किटली
धक्का लागून फुटली
गरम चहा कवेत घेण्याची
हौस नाही फिटली

Wednesday, October 21, 2015

No More Fireworks

He had no style.....no techniques....no footwork....no bookish shots......no traditional game...no methodical defence...no game plan....no strategy...nothing.....yet he was a complete entertainer.....a solid player.....a smasher....a rockstar and a killer. He was like that action hero who just beats the hell out of everyone. Virender Sehwag, Nawab of Najafgarh, Sultan of Multan was that action hero. He entertained one and all. The fearless Delhi dasher destroyed every bowler he faced. 

Players debut and change their game over the period of time. The game changes the player. The game makes them mature. Viru, as many call him on and off the field, was that immature kid who refused to grow up with the time. He refused to change his way of playing the game. He refused to become mature. In fact, he redefined the game who tried to change him. 

Be it test cricket or ODI or T20, he was ready for the ball he is going to face. He really never cared much of a delivery. All he had was to hit that bloody red sphere anywhere beyond the boundary. Irrespective of a bowler, a situation, a day of a test match; he continued slamming the ball. We are a generation who live in the moment, who stay in today. Viru is our idol. For him it was this ball, this moment. If it was a bad ball, it would be smashed. If it was a good delivery, still it would be crushed. And then same was to the next ball. It really didn't matter. He didn't care for the bowler. He might have been playing on 95 or 195 or 299. All was same for him. Runs were mere numbers for him. It was just that current moment.

I guess for him batting was to enjoy. And yes, he did really enjoy. He made us enjoy it too.....his smashes, his killer sixes, his hooks, his pulls, his flicks, his smile and laughs after bashing the ball. He was a simple guy, with no complications. He was often compared to Sachin Tendulkar. During an interview a questions was asked about the similarities between him and master-blaster. "I think the height and our style of walking and holding the bat is same. But I can tell one difference. His bank balance is much higher than mine," with a laughter Viru flipped the question just like he does with a ball.

Viru is gone now. We won't see him on the ground. He has called it a day. For him it is STUMPS. For us? With Sachin, Sourav, Rahul, VVS and now Viru gone; our golden days (some say our childhood and college days) are officially over. We couldn't take one thing from Viru - to remain immature.


Wednesday, July 8, 2015

खो बैठे

खिलौनोंकी चद्दर पर मस्तीयाँ थी बिखरी
नन्हीसी मुठ्ठी मे सपनों की मिसरी
बंद आँखें जो खुली
तो बचपन ही खो बैठे

मंजिल तो तय थी, रास्ते भी साफ थे
इरादे बुलंद और तैयारी के साथ थे
पर नजारों की गुस्ताखी मे
हम सफर ही खो बैठे

दिनभर मस्ती थी, यारोंसे कुस्ती थी
बेफिकर लहरों पर सवार वो कश्ती थी
दस्तूरी अंधेरो में
हम यारियाँ ही खो बैठे

कुछ खोना है, कुछ पाना है
चंद पल की जिंदगी में
दूर तक जाना है

Tuesday, July 7, 2015

पक्या वारला

पुलाखालचा पक्या वारला. बेवडा, वेडसर, अजागळ, हाफ पँटीतला, खुरटी दाढी वाढवलेला पक्या जग सोडून गेला, कायमचा. पुलाच्या खांबामध्ये दडवलेला त्याचा ऐवज आता पोरका झाला. मळलेली पिशवी, जीएमच्या रिकाम्या बाटल्या आणि कुणाला फारशी काही कल्पना नसलेला असा तो गूढ ऐवज अनाथ झाला. जितक्या शांतपणे पक्या फुक्यांच्या आयुष्यात आला तितक्याच शांतपणे, फारसा गाजावाजा न करता तो निघूनही गेला. 

एरवीही पक्या असाच निघून जायचा  पण ते काही काळासाठी गायब होणं असायचं. रहस्यमयरित्या गायब व्हायचा तो आणि तितक्याच गूढपणे पुन्हा अवतरायचाही. पण ते गूढच आता गायब झालंय. पुलाखालचा जरासंधही असाच नाहीसा झाला. त्याचा ठाव कुणालाच नाही. पुन्हा कधीतरी तो दिसेल अशी वेडी आशा कुठेतरी मनात अजूनही शिल्लक आहे. पण पक्याच्या बाबतीत तसं नाही. पक्या कुठे गेलाय हे आता कुणीही ठामपणे सांगू शकेल.

काही दिवसांनी पक्या विस्मृतीत जाईल. खरंतर लक्षात राहावा असा तो कधी नव्हताच. त्यामुळे कुणी त्याची फ्रेम करावी आणि जपून ठेवावी असंही नाही. तसंही कुठल्याही चौकटीत पक्या बसू शकत नव्हता. त्यामुळे फ्रेममध्येही फार काळ टिकणं अवघडच. 

आनंदाची गोष्ट एकच की आयुष्यभर अस्थिरपणे जगणारा पक्या अखेर स्थिर झाला. पुलाखाली वावरणारा पक्या पूल ओलांडून पलिकडे निघून गेला. 

टीप - जेवणाच्या पानातल्या चटणीसारखा होता पक्या.

( पक्या ऊर्फ प्रकाश वर्तक. सौजन्य - अभिमान आपटे )

Sunday, February 22, 2015

चटणी पिणारी माणसं

परवा एक माणूस दिसला हनुमान रोडवर. पेपरडिशमधली चटणी पीत होता. बशीतनं चहा प्यायल्यासारखा चटणी पीत होता. नाही म्हणजे प्यावी चटणी. काही म्हणणं नाही आपलं. पण भर रस्त्यात असं धाडस करणं खरंच कौतुकास्पद आहे. म्हणजे तमाम जनतेला फाट्यावर मारत त्याचं चटणीप्राशन सुरू होतं. हे कमी की काय म्हणून मग त्याने ती चटणी पिऊन झाल्यावर बोटाने पेपरडिश साफ केली. आणि मग बोटाला लागलेली उर्वरित चटणीचाही आस्वाद घेतला. सुसंस्कृत पार्लेकरांनी (ज्यांनी हे विहंगम दृश्य पाहिलं) स्वतःची बोटं तोंडात घातली असतील. असो. सांगायचा मुद्दा हा की त्या माणसाने चटणीवरही ताव मारला. भरलेल्या पोटापेक्षा त्या चटणीमुळेच बहुदा तो खरंतर तृप्त झाला असावा. त्या पेपरडिशने थोड्याफार प्रमाणात शोषून घेतलेल्या चटणीमुळे तो माणूस थोडा नाराजही होता. पण एकूणच चटणीवरचं त्याचं प्रेम ओसंडून वाहत होतं.

मागे पार्ल्याच्या रामकृष्णमध्ये हॉटेलमध्ये दोघा जणांनी सांबार पिण्याची शर्यत लावली होती. म्हणजे ते सांबार होतं फुकटच. पण त्याची चव अप्रतिम होती म्हणून त्यांनी तीन वाट्या ओरपल्या. शर्यत म्हणजे खरोखरीची शर्यत नाही. पण मुख्य जेवणापेक्षा सांबारावर जीव/भ जडल्यामुळे अधाशासारखे ते सांबार पीत होते. बाजूला उभा असलेला वेटर आत्मियतेने त्यांच्याकडे पाहत होता. सांबारावर खूश होऊन त्या दोघांनी बिलापेक्षा जास्त टीप दिली. 

मुद्दा खरंतर वेगळाच आहे. ताटात सतराशे साठ पदार्थ असले की चटणीकडे सहसा लक्ष जात नाही. पानातला लक्षवेधी पदार्थ म्हणून चटणीचं नाव घेतलं जात नाही. मुळातच चटणी हा प्रकार बनवतानाच कमी बनवला जातो. त्यामुळे पानातही त्याला पाव चमच्यापेक्षा जास्त जागा नसते. ताटातली चटणी संपली तरी कुणाला काही फारसा फरक पडतो अशातला भाग नाही. फार कमी लोक चटणी पुन्हा मागवून खातात. म्हणजे चटणीसाठी जेवण अडलंय असं होणं तर अशक्य. पंगतीतही कुणी आग्रहाने 'अहो चटणी घ्या' असा आग्रह करत नाही. उखाण्यालाही चटणी भरवली जात नाही. खास चटणी बनवणारा असा आचारीही नसतो. कॅटरिंगच्या कोर्समध्येही स्पेशलायझेनशला चटणी हा विषय जगात कुठे असेल असं वाटत नाही. चटणी बनवता येत नाही म्हणून कुणी नापास झाल्याचं ऐकिवात नाही, िकंवा लग्न न जुळल्याचंही ऐकिवात नाही तसंच लग्न मोडल्याचंही. मुळातच चटणी या पदार्थावर चर्चा करावी असंही कुणाला कधी वाटलं नाही. चटणीसारखा विषय महत्त्वाचा असू शकतो हेच मुळी लोकांना अजून पटलेलं नाही. त्यामुळे चटणीच्या मागण्या, आशा-आकांक्षा, अपेक्षा पूर्ण होण्याचा प्रश्नच मिटला. 

पण चटणीला मात्र त्याचं काही नाही. म्हणजे कधीमधी दुःख होतं आणि चटणीलाही पाणी सुटतं. पण आपल्या असण्याने किंवा नसण्याने जगाचं काही अडत नाही ही भावना चटणीमध्ये वाटणासारखी भिनलेली असते. चटणी ना बंड करते ना स्वतःची चव बिघडवते. पाटा-वरवंट्याखाली, मिक्सरमध्ये स्वतःला वाटून घेत असते. आपल्या वाट्याला किती जागा येईल याची तमा न बाळगता पानामागून पानं वाढून घेत असते. कुठल्या पानात जाईल याचीही चिंता नसते. कधी पानात तशीच पडून राहते. कधी एका घासात संपते. तर कधी कुणासोबत तरी मिसळून जाते. 

फार अभावानेच चटणीच्या वाट्याला तिच्यावर अविरत प्रेम करणारी माणसं येतात. अशी माणसं आली की चटणी खूश होते. तिचा आनंद गगनात मावेनासा होतो. आणि ती त्यांच्याशी समरस होते. 

चटणी पिणा-या माणसांबद्दल मला नितांत आदर आहे.

(का कोण जाणे पण ताटाला आलेली चटणी आणि वाट्याला आलेली माणसं यांच्यात कुठेतरी, काहीतरी साम्य आहे.)