Thursday, January 10, 2013

एक झुंज पालीशी

(ही ताजी आणि सत्य घटना आहे.)

खरंतर ही अत्यंत साधी घटना आहे तसं बघायला गेलं तर. पण एका रात्रीच्या झोपेचं खोबरं झाल्यामुळे हा सगळा प्रपंच. साधारण अडीच-तीनच्या सुमारास काही कारणामुळे प्रसाधनगृहाकडे जावं लागलं. तर तिथल्या दारावर पाल नावाचा चतुष्पाद सरपटणारा प्राणी आढळला. एरवी चिरकूट, मरतुकडा दिसणा-या या जीवाला अपवाद अशी ही धष्टपुष्ट पाल होती. चांगल्या खातेपिते घरची असल्याचे सगळे पुरावे होते. घरी एकटाच असल्यामुळे एक हॉल सोडला तर बाकीच्या सगळ्या खोल्यांमधल्या खिडक्या बंद होत्या. अशा परिस्थितीत हा जीव उपटला कुठून याचा विचार पटकन येऊन गेला. मुळातच पालीविषयी अनास्था आणि चीड असल्यामुळे बेगॉन (ते फक्त डास मारण्यासाठी होतं हे नंतर कळलं) घेऊन फवारणी सुरू केली. तर ती पाल दारावरून भर्रकन सरपटत कपाटाखाली गेली. कपाटाखाली असंख्य गोष्टींचा साठा असल्यामुळे शोध मोहीम हाती घेणं अशक्य होतं. एका हातात काठी आणि दुस-या हातात बेगॉन असे रौद्ररूप धारण करून कपाटाखाली डोकावून बघितलं. पण काही नजरेत येत नव्हतं. मग नुसतीच फवारणी करून इथे-तिथे काठी आपटली. फवारणीचा अतिरेक झाल्यानंतर प्रसाधनगृहातील काम उरकून हॉलमधल्या मूळ जागेवर येऊन बसलो. टीव्हीवरचा सिनेमा बघत असतानाच प्लास्टिकच्या पिशवीचा आवाज आला. आवाज येताच पालीने हालचाल केल्याचं ताडलं आणि पुन्हा रौद्र रूप धारण करून कपाटाकडे धावलो. तिच्या हालचालीची नुसतीच चाहूल लागत होती पण दर्शन काही होत नव्हते. पुन्यांदा अंदाधुंद फवारणी आणि काठीचा आपटी बार वाजवला. ती कुठून तरी बाहेर येईल म्हणून थोडावेळ शांतपणे उभा राहिलो. पण काकूंचा मूड नव्हता बहुतेक. त्यामुळे पुनश्च मूळ जागी आलो.

एवढ्या सगळ्या खटाटोपानंतर तो चतुष्पाद सरपटी प्राणी संपुष्टात आला असावा अशी समजूत करून निश्चिंत झालो होतो. टीव्हीवरचा सिनेमा एव्हाना पुढे सरकला होता. घड्याळाचे काटेही एव्हाना पुढे सरकले होते. सोफ्यावर बसून टीव्हीच्या साक्षीने थोडं काम करत बसलो. दहा-पंधरा मिनिटं झाली असतील तोच पुन्हा आवाज आला. शांततेचा भंग पावल्याने तळपायाची आग मस्तकात गेली. हा जीव मरतही नाही आणि त्याच्यापेक्षा वरचढ अशा दुस-या जीवाला निवांत बसूही देत नाही, या विचाराने चीडचीड झाली. पण यावेळी मात्र जरा दबकून आणि तिला चाहूल लागू न देता जायचं ठरवलं. हॉलमधूनच किचनमध्ये डोकावलं तर तिने जागा बदलली होती. कपाटाखालून बाहेर येऊन ती कपाटावर चढत होती. फवारणीचा परिणाम आणि कपाचाला असणारा सनमायका म्हणून की काय, चढता चढता ती वरून खाली पडली. च्यायला, माणूस कुठूनही पडला तरी त्याला थोडीशी का होईना पण दुखापत होते. ही ब्याद मात्र दुखापतग्रस्त व्हायला तयारच नव्हती. नुसतीच खातेपिते घरातील नसून व्यायामशाळा वगैरेही नियमितपणे करत असली पाहिजे. असो. तर खाली पडल्यावर ती निस्तब्धपणे बसून होती. मी हॉलच्या खालीतून हे सगळं बघत होतो. यावेळी रौद्र रूप थोडं मॉडिफॉय करून काठीऐवजी चप्पल हातात घेऊन हळूहळू तिच्या दिशेने सरकू लागलो. तशी तिने पटकन पल्टी मारून उलट्या दिशेने बेडरूममध्ये पलायन केलं. पटापट किचन, पॅसेज आणि बेडरूमचे दिवे लावत तिच्या मागे मागे गेलो.

बेडरूममध्ये शिरताच तिने थेट खिडकीच्या दिशेने सरपटायला सुरूवात केली. पण अचानक मार्गात बदल करत तिने ड्रेसिंग टेबलचा रस्ता धरला. ती टेबलाच्या खाली जाईल या विचाराने पटकन हॉलमधून काठी घेऊन आलो. आता मात्र तिला मारण्याऐवजी घरातून हुसकून लावण्याचा विचार माझ्या मनात आला. पण बेडरूमची खिडकी बंद होती आणि वाट पालीने अडवली होती. मी ती काय करते हे बघण्यासाठी तिच्याकडे टक लावून बघत होतो. ती काहीच हालचाल करत नव्हती. कदाचित माझ्या हालचालींवरून ती पुढचे डावपेच आखणार होती. आमच्यापैकी कुणीच बधत नव्हतं. शेवटी पुरूष या नात्याने मी पुढाकार घ्यायचं ठरवलं आणि हळूहळू पुढे जाऊ लागलो. तशी ती भर्रकन ड्रेसिंग टेबलच्या खाली शिरली. ड्रेसिंग टेबलाच्या आजूबाजूचा परिसरही अनेक जिन्नसांचा साठा करून होता. त्यामुळे शोधमोहीमेमध्ये पुन्हा अडचण आली. पण हळूहळू एक एक करत गोष्टी बाजूला करू लागलो. एका हाताने काठीचा आवाज आणि दुस-या हाताने फवारणी करत तिला मोकळी वाट करून देत होतो. ड्रेसिंग टेबलच्या वर असणा-या दोरीवर वाळत घातलेले कपडे होते. त्यात एक साडीच असल्यामुळे मोठा परिसर झाकला जात होता. ती दोरीवरून काढून टाकली. इतर दोन-तीन कपडेही बाजूला केले. पुन्हा काठी-आपटी-बार आणि फवारणी केली. जरा मागे हटलो. का कोण जाणे पण, ड्रेसिंग टेबलच्या वर सहज नजर टाकली तर खोलीच्या त्या कोप-यातून ती माझी फजिती बघत होती. मी तिच्या दिशेने जोरात फवारणी केली. या हल्ल्याने ती पुन्हा एकदा वरून खाली पडली आणि क्षणाचाही विलंब न करता ड्रेसिंग टेबलच्या मागे घुसली. पुन्यांदा आपटीबार आणि फवारणी केल्यामुळे असेल कदाचित पण ती ड्रेसिंग टेबलच्या बाहेर येऊन खिडकीकडच्या भिंतीवर ग्रीलच्या खाली आली होती. आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे ती त्या भिंतीवरून खाली घसरत होती. हातातली काठी बाजूला ठेऊन चपलेने तिच्यावर जोरात हल्ला करण्यासाठी सरसावलो. पण चपलेचा फटका चुकवून ती पुन्हा एकदा ड्रेसिंग टेबलच्या मागे शिरली. ती तशी घुसताच बेडरूमची खिडकी उघण्याचं धाडस केलं. पण ती बराच वेळ बाहेरच येईना. मग शेवटी थकून बेडररूमचा दिवा बंद केला आणि पडदा लावला, जेणेकरून बाहेरच्या खोलीतल्या दिव्याचा प्रकाश तिथे पोचणार नाही. पाली दिव्याच्या प्रकाशाकडे आकर्षित होतात. त्यामुळेच ती घरातल्याऐवजी बाहेरच्या प्रकाशाकडे आकर्षित व्हावी या उद्देशाने पडद्यांची लावालावी केली. खिडकीतून ती बाहेर जाईल अशी आशा ठेऊन आपल्या जागी पुन्हा स्थिर झालो. पुढे त्या पालीचं काय झालं ते माहित नाही. मी तिचं काहीच बिघवडलं नाही, पण तिने मात्र माझ्या झोपेचा पुरा चोळामेळा केला. ती जिंकली.

हे सगळे उपद्व्याप करेपर्यंत पाच वाजले होते. लॅपटॉप सुरू करून पालीला मारण्याचे किंवा हुसकावून लावण्याचे फंडे वाचायचं ठरवलं. तसंच पाल या प्राण्यावर उपलब्ध असणारी जुजबी माहिती वाचली. खरंतर हा प्राणी निरूपद्रवी आहे. मनुष्यप्राण्याला कुठल्याही प्रकारचा त्रास देत नाही. विषारी-बिषारी तर अजिबातच नसतो. चावत किंवा नखं वगैरेही मारत नाही. तरीपण माझ्यासारख्या अनेक जीवांना या सरपटी खेळणा-या प्राण्याविषयी कमालीची िकळस आणि चीड आहे. पालीला कसे मारावे, तिच्यापासून सुटका कशी मिळवावी, घरात शिरण्यापासून तिला दूर कसे ठेवावे यासाठी इंटरनेटवरील विविध डिस्कशन फोरममध्ये अकलेचे जे काही तारे तोडले आहेत ते बघून पाल हा फार मोठा आणि अभ्यासाचा विषय असल्याचं ठाम मत झालंय. मुळात पालीला मारूच नये. घर स्वच्छ करण्याचं काम त्या करतात. ढेकूणांपासून ते कोळी, किडे खाऊन घराची साफसफाई करतात अशी धारणा करून अनेकांनी तिला मारण्यावर विरोध दर्शवला आहे. कोंबडीच्या अंड्याचं कवच, मोराचं पीस, कांदा किंवा आलं चिरून त्याचा रस िभंतीवर लावण्यापासून ते पालीशी मैत्री करणं, तिच्यावर मूत्रविसर्जन करणं इथपर्यंतचे मोफत सल्ले इंटरनेटवर मुबलक प्रमाणात देण्यात आले होते. कांदा किंवा आल्याचा रस भिंतीला लावला तर पाल कदािचत येणारही नाही पण त्या वासाने जिणं मुश्किल नाही का होणार. काहींनी तर असंही म्हटलंय की कांद्याचे पापुद्रे सेलोटेपने भिंतीवर चिकटवावे. हा म्हणजे कहर झाला बरं का. पण यासगळ्यांमधला अत्युच्च उपाय कुठला मांडला असेल तर तो म्हणजे व्हॅक्युम क्लीनरचा वापर करून पालीला शोषून घेणे. हॅट्स ऑफ.

इंटरनेटवरील चर्चासत्राची एक लिंक इथे देत आहे. http://in.answers.yahoo.com/question/index?qid=20061021201602AA2uucK

No comments:

Post a Comment