Saturday, October 27, 2012

भेजादान

पहिली व्यक्ती - अच्छा, म्हणजे बटाट्याच्या भाजीत बटाटा घालावाच लागतो तर. सॉल्लिडच.
दुसरी व्यक्ती - सॉल्लिड काय यात.  नाहीतर काय आंबा घालणार का बटाट्याच्या भाजीत.
पहिली व्यक्ती - हां. तेही आहेच म्हणा. पण मग ती भाजी शिजवण्यासाठी चूल पेटवावी लागत असेल ना.
दुसरी व्यक्ती - नाही. हे सगळं मिश्रण घेऊन ऊन्हात उभं राहायचं. कालांतराने, किती ते सांगता येणार नाही, भाजी तयार होते. फुल्या फुल्या फुल्या...गॅसवर नाहीतर काय बुडावर ठेऊन शिजवणार का.
पहिली व्यक्ती - तसं नाही. म्हणजे त्यासाठी लाकडं किंवा गॅस हवा ना. जळणं किंवा जाळणं आलं ना त्यासाठी.
दुसरी व्यक्ती - स्तःची काही हाडं काढून जाळली तरी चालतं. शेवटी तेवढा त्रास आणि वेळ कमी लागेल. फुल्या फुल्या फुल्या जगात कुठलीही गोष्ट शिजवायला काहीतरी गरम लागतं. सामान्यतः, सामान्य माणूस चूल किंवा गॅस जाळतो.
पहिली व्यक्ती - ओह. ओके. पण मग बटाट्याशिवायही काहीतरी घालत असतील ना भाजीत. का नुसताच बटाटा.
दुसरी व्यक्ती -  तुझ्या फुल्या फुल्या फुल्या. चव काय उधारीने येणारे का भाजीला. मीठ, मसाला, कडीपत्ता इत्यादी. गोष्टी घालाव्या लागतात. फोडणी नावाची एक प्रक्रियाही असते शिजवण्याआधी.
पहिली व्यक्ती - ओह, फोडणी द्यायची असते का आधी. पण मग भाजीला पिवळा रंग कसा येतो.
दुसरी व्यक्ती - कॅमलिनचे वॉटर कलर्स येतात ना. त्यातली पिवळ्या रंगाची बाटली घेऊन त्यातले दोन थेंब टाकायचे.
पहिली व्यक्ती - अय्या, खरंच की काय. मला तर बुवा निळा रंग आवडतो. मी दोन थेंब िनळ्या बाटलीतून टाकेन.
दुसरी व्यक्ती - तुझ्या फुल्या फुल्या फुल्या...भो....च्या......गा.....मा.....चु....चित्रकला सुरू आहे का.....भ....अ...फु.....  हळद नावाचा प्रकार माहित्येय का ऐकून......ल....वेड.....  ती लावतात बटाट्याला.
पहिली व्यक्ती -  अय्या, बटाट्याची पण हळद होते का. मज्जाच की.
दुसरी व्यक्ती - चो.... लावतात म्हणजे हळद घालतात यार....म्हणून पिवळा रंग येतो.....फुल्या फुल्या फुल्या...राहू दे.....आपण पिझ्झा ऑर्डर करूया.....भाजी राहू दे.....

रक्तदान श्रेष्ठ दान. देहदान, नेत्रदान करते ती व्यक्ती महान...वगैरे वगैरे....मुळात दान ही गोष्टच भारी. माणसाने दानी असावं, नेहमी कुणाला काही ना काहीतरी देत राहावं. अगदी कर्णासारखं दानशूर नसलं तरी चालेल. कवचकुंडलं नाही तर निदान कवच असलेलं अंडं द्यायला काहीच हरकत नसावी.  पण किती द्यावं याला मर्यादा असावी असं समर्थांनी सांगितलं आहे. (मला माहित नाही खरं कुणी सांगितलंय ते. पण शाळेत असताना एक सर कुठलंही वाक्य समर्थांची फूटनोट लावून द्यायचे. ती सवय लागली.) स्वतःकडचं सारंकाही देऊन फकिर होणं याला दानी म्हणण्यापेक्षा अडाणी म्हणणं योग्य.

असो. इथे खरंतर मुद्दा वेगळा आहे. बटाट्याच्या भाजीच्या पाककृतीवर जो काही बलात्कार वरती झाला, त्यातून अशाच एका दानाविषयी शंका उपस्थित होते. शरीराचा सर्वाधीश असणारा मेंदू नावाचा एक प्रकारही दानाच्या पेटीत जाऊ शकतो का, हा तो प्रश्न आहे. मेंदू गहाण ठेवण्यापेक्षा, कर्णाला लाजवेल अशा प्रकारचा दानशूरपणा भेजादान या प्रकाराला म्हणता येईल का.

खरंतर यात दोन प्रकार आहेत. एक म्हणजे ज्यांनी भेजादान केलं आहे ते आणि ज्यांना या दानाची आवश्यकता आहे ते. वरच्या संवादांमधली पहिली व्यक्ती अशी आहे की जिच्या सहवासात राहिल्यानंतर भेजा गायब असणारी व्यक्ती कशी दिसते या प्रश्नाचं उत्तर सहज मिळू शकते. आता ही जी पहिली व्यक्ती आहे तिने एकतर भेजादान केलं असेल किंवा मग तिला एखाद्या दात्याचा शोध असेल. पण यातून एक गोष्ट मात्र नक्की की दोन्ही प्रकारच्या व्यक्ती एकसारख्याच वागतात. पिंज-यात दिसणा-या वाघाकडे बोट दाखवून हा कोण आहे असा प्रश्न विचारणा-यांना, या प्राण्याला हत्ती म्हणतात आणि त्याने स्वतःला चाबकाचे फटके मारून घेतल्यामुळे शरीरावर चट्टे उमटले आहेत, असं उत्तर खुशाल द्यावं.

स्पष्ट बोलायचं झालं तर केवळ देवाने घडवताना कवटी बनवली म्हणून त्यात जे काही पुरण भरलंय त्याचा वापर केला पाहिजे असा समज असणा-या नाठाळ व्यक्तींच्या सहवासात राहू नये. समर्थांनी म्हटलंच आहे......(समर्थांचं राहू द्या..) समोरच्याने निर्बुद्धपणाचं दर्शन दिल्यास आपण त्याला लाजवेल अशा पद्धतीने निर्बुद्धपणाचं विराटदर्शन द्यावं. त्यातून काही सिद्ध होवो न होवो पण मनासी सुखशांती लाभे. जय जय "लघुवीर" समर्थ.

तात्पर्य - कृपया भेजा भेजादान मे डालें| यहाँ-वहाँ भेजा न फैलाइये| इससे बिमारियाँ फैल सकती है|

Sunday, October 7, 2012

....खळखळाट फार

आज खूप दिवसांनी लिहिण्याचा मूड झाला. का, कसा माहित नाही. काय लिहावं हेही सुचत नाहीए. पण कीबोर्डवर बोटं फिरवावीशी वाटली. आता यातून काय तयार होईल याचा काहीच थांगपत्ता नाही. हे म्हणजे स्वयंपाकघरात गॅसवर भांड ठेवावं आणि कोणती पाककृती करावी हे मनी नसतानाही जे काही मिळेल ते शिजवत बसवण्यासारखं आहे. खरंतर लिहिण्यासारखं, सांगण्यासारखं खूप काही आहे. पण जेव्हा खूप हा शब्द वापरतो तेव्हा त्याची मर्यादा कुठपर्यंत हेच कळत नाही. अमर्यादेला मर्यादेत घालू पाहणारा असा हा एक अमर्यादपणे जगणारा शब्द आहे.

एका टॅक्सीत सुरू झालेला प्रवास अजून सुरूच आहे. न ड्रायव्हर थकलाय, न पेट्रोल संपलंय, न वाटसरू थांबलाय, झोपलाय. गाडीची चाकं नशीबाच्या चक्राशी स्पर्धा करत फिरतायंत. एका कड्यावरून उडी मारून आता काळ लोटला. पण खाली पडायची चिन्हंच नाही. उडायला लागलो का या प्रश्नालाही अर्थ नाही कारण पंखही दिसत नाहीत. तर मग नक्की काय चाललंय. पंख फुटायची प्रक्रिया अजून सुरूच आहे का. की उडण्याची कला अद्याप अवगत झाली नाही असंच म्हणायचं. गाडी नक्की कुठे जातेय हे खुद्द त्या चाकांनाही माहित नाही. प्रत्येकजण आपापलं काम करतोय, प्रामाणिकपणे. गाडी कधीतरी थांबणार हे नक्की आहे. पण दरवाजा उघडून बाहेर पडणारं पहिलं पाऊल कुठे असेल याची यत्किंचितही कल्पना नाही. वा-याची एक झुळूक आली आणि टॅक्सीत बसवून गेली.

जगण्याला अर्थ हवा, एक गहिरता हवी, प्रत्येक गोष्टीच्या अगदी अंतःकरणापर्यंत जाऊन त्याचा विचार करावा आणि जीवनाचा आनंद लुटावा वगैरे संकल्पना नाही हो झेपत आपल्याला. लोकांना वरूनच स्पर्श करून जाणारे जीव आम्ही. आमच्या जगण्याला उथळपणाचा ठप्पा लागलेला. असेनात का उथळ, उथळ पाण्याला खळखळाट फार ही म्हणही आम्ही जगतो. पण या खळखळाटामुळेच तर कित्येकांना तिथे पाणी आहे याची जाणीव होते. अगदी अंतःकरणापर्यंत जाण्यासाठी लागणारी सहनशक्ती नाही आपल्यात. पण लोक तरी कुठे हो नदीच्या दहा फूट आतलं पाणी पितात. वरचंच पितात ना. मग खळखळाटाला आणि उथळपणाला दोष का. झ-याचा खळखळाट असतो हो तो. मस्त, बेफिकीरपणे जगण्याचं जीवंत उदाहरण ते. वरून खाली कोसळतानाही भीत नाही तो. आणि कुणी अडवलंच तर बाजूने सुममध्ये कलटी मारण्याची कलाही अवगत आहेच की. पण तरीही त्याला कल्पना असते की पुढे जाऊन आपल्याला हे शरीर समुद्रात विलीन करायचंय. इथे तर समुद्र आहे की नाही इथपासूनच सुरूवात. विलीन वगैरे पुढच्या भानगडी.

फाट्यावर....सर्वार्थाने कामी येणारा हा एक विचार आणि कृती. काही मोजके जीवजंतू सोडले तर इतरांना फाट्यावर मारत जगणं जमलं पाहिजे. नाही घुसायचंय आपल्याला एखाद्या विषयाच्या खोलात. खोलात जाताना अंधार लागतो आणि आपल्याला अंधाराची भीती वाटते. अंधारातून प्रकाशाकडे वगैरे सगळं ठीक आहे. पण आयुष्यात आधीच उजेड पडला असताना अंधाराची इच्छा का बाळगावी. जिथे गरज आहे तिथे खुशाल खोलात शिरावं. पण प्रत्येकवेळी काय म्हणून. फारफार वरवरचा विचार करता तुम्ही राव म्हणणा-यांची कीव येते आपल्याला. करतो आम्ही वरवरचा विचार, काय म्हणणंय आपलं. तुम्ही खोलात जायच्या गप्पा मारता ते वरून खाली शिडी टाकून. बिनधास्तपणे खोलात जायची आहे का हिंमत. त्या झ-यासारखी वरून खाली निर्भीड उडी मारण्याची ताकद आहे का शरीरातल्या कुठल्याही भागात. असेल तर करून दाखवा, फालतू शब्दांच्या बिया पेरून गप्पांची शेती उगवू नका.

म्हणे काय तर आयुष्यात स्थिरस्थावर नको का व्हायला. आयुष्यात एक तरी अशी गोष्ट दाखवा जी पहिल्यापासून स्थिर आहे, त्या ध्रुवालाही कॉम्प्लेक्स येईल असा स्थिर होऊन दाखवतो. घेता का चॅलेंज. झरा थांबला की पाणी साचतं. ते साचलं की त्यात अनेक गोष्टी साचतात, साठतात आणि नासतात. परिणामी पाणी खराब होतं. म्हणूनच झरा सतत वाहत राहिला पाहिजे, खळखळाट असला पाहिजे आणि कोसळण्याची तयारी पाहिजे.

(एक गोष्ट प्रकर्षाने नमूद करावीशी वाटते. रात्री कधीही कुठेही लिहायला बसलो की अँब्युलन्सचा सायरन कानावर पडतो. हटकून पडतोच. का कोण जाणे.) 

Sunday, August 26, 2012

रहने दे

काट दे काट दे वो सारे दोर तू काँप दे
फूँक दे फूँक दे वो सारे घर तू फूँक दे

तोड दे मरोड दे वो सारे रिश्ते छोड दे
फेक दे फेक दे सुखदुख तू फेक दे

बेच दे बेच दे वो अपनापन बेच दे
पोछ दे पोछ दे वो सारे आसू पोछ दे

मार दे मार दे हर मुश्किल को तू मात दे
छाट दे छाट दे हर उंगली को तू छाट दे

खींच दे खींच दे हर मंजिल को तू खींच दे
सींच दे सींच दे हर बीज को तू सींच दे

तेल दे तेल दे हर दिये को तू तेल दे
मोल दे मोल दे हर जिए को तू मोल दे

खिलने दे खिलने दे हर कली को तू खिलने दे
खेलने दे खेलने दे हर बच्चे को तू खेलने दे

मिटा दे मिटा दे वो सारे गम मिटा दे
मना दे मना दे हर हंसी का मातब मना दे

बहने दे बहने दे थोडा पसीना बहने दे
रहने दे रहने दे कुछ अरमान अंदरही रहने दे

Saturday, August 25, 2012

जरा घूम ले

क्यों बैठे हो ऐसे उदास
चख ले जिंदगी की मिठास
दिमागपर दे थोडा जोर
होंगे सब टेन्शन कमजोर

छोड दे तेरा यह आसन
कर दे उसे कडक शासन
चल ढूंढ ले नई कश्ती
जला दे एक और बत्ती

देख दुनिया के अनोखे रंग
क्यों चाहे किसी का संग
जब खुदपर है यकीन
बन जाए सब हसीन

कर मुश्कीलों को अपना यार
वो भी हो जाए दिलदार
हो जा लहरों पर सवार
लगा जोर की ललकार

मेरे भाई ये है एक यात्रा
कट जाएगी कतरा कतरा
बस तू भी थोडा घूम ले
अपनीही मस्ती मे झूम ले

कारवाँ

चला यादों का कारवाँ
पलों को समेटते हुए
पलकों को भिगोते हुए
चल पडा है यह कारवाँ

कुछ काटती हुई यादें
कुछ चुभती हुई यादें
कभी हसनेवाली
और ज्यादातर रूलानेवाली यादें

यह है न रूकनेवाला कारवाँ
न अपनों की न है परायों की परवा
भीड को चिरते हुए आगे निकल रहा है यह कारवाँ

राहें

भावनाओंका जलाकर
विचारोंको निगलकर
उम्मीदोंको कुचलकर
इक राह पर चल दिया

दोस्तोंको भूलाकर
अपनोंको ठुकराकर
रिश्तोंको तोडकर
इक राह पर चल दिया

अंजान मंजिल
बेजान राहें
बेहोश सपने
धीमी आहें
फिर भी इस राह पर चल दिया

रूह से तेज धार
सासों पर सवार
धडकनों की रफ्तार
मन के उस पार
ऐसी इक राह पर चल दिया

Friday, May 25, 2012

ना-मौजुदगी

बस, यहाँ से गुजर ही रहा था की सोचा तेरी खिडकी से झाँक लूं

तू तो थी नही पर तेरे कानों की बाली मिली
मेरे लफ्जों की ताजी गूंज उन में सुनी

बगल में तेरा मुलायम दुपट्टा फैला हुआ था
उसमे टंगी तेरी लिबास से सारा कमरा महक उठा

नीचे जमींपर पायलीयां बिखरी पडी थी
तेरे मटकने की झनक उनमे महसूस की

मेज पर कांच के रंगबिरंग कंगन रखे थे
तुम्हारी हाथों की कोमलता उनपर खिल रही थी

बहुत ढूंढा तुझे पर तेरी आहट भी न सामने आयी
हर शाम इसी तरह तेरी हसीन गली आता रहा 
और इस माहौल से सिर्फ तेरी ना-मौजूदगी लेकर जाता रहा



अंधेरे की खोज में

झगमगाती हुई रोशनी में वो ढूंढ रहा था इक कोना, छिपने के लिए
अंधेरेसे उसे लगाव और अकेलेपनसे बेहद प्यार

जमाने से अलग थी उसकी मिजाज और समाज से उलटे उसके अंदाज
"मिलते तो सभी है रू-ब-रू, पर होता नही कोई रूह-रू" एक मेहफिल में उसने कहा|
 न कभी किसी चीज की रखी ख्वाहिश न की नुमाईश|
लोग उसकी कदर करते थे, उसे मानते थे|
पर वो इस सबको दिखावा मानता था| उसे चाहिए था घना अंधेरा और गहरा अकेलापन|

बहोत देर तक वो उन किरनों से छुटकारा पाने की कोशिश में रहा|
जहाँ रोशनी का नामोनिशान न हो ऐसी जगह की तलाश थी उसे|
कई साल बीत गए, कई अर्से गुजर गए, पर रोशनी ने उसका पिछा नही छोडा|
बहोत सहने के बाद उसने ठान ली, इस रोशनी का उगमही खत्म कर देते हैं|
किरनों की और वो चला दिया, परछाई का अंदाजा लगाकर रोशनी की शुरूआत की और बढा|
ओज के संग चलते-चलते उसे एहसास हुआ की इसका स्रोत वो खुद है|
खुदकी रूह से निकली किरनें उसे अनगिने, अनसुने सवालों के जवाब दे गए|

अब वो एक शांत साधू के नाम जाना जाता है|

Saturday, April 21, 2012

work in progress

work in progress
though everything is mess
its a speedy race
full of disgrace
expressionless face
as if wearing a naked dress

let's say over and out
but still it has silent shout
don't lose patience
bare all the nuisance
its all about progression
wipe out that depression

looks like you are betrayed
that's why full of hatred
hold your soul very tight
its gonna be diplomatic fight
nothing is crystal-clear
so why to have a fear?

be very kind, keep one thing in mind
work in progress, though everything is mess


राहत


घना अंधेरा चारों ओर
बस, एक खामोशी का ही शोर|
रोशनीको सायोंका डर
मन का खाली कोना, जैसे सुनसान घर|

एक कभी न रूकनेवाली खाँसी
गहरी उदासी|
सुखें आंसूसे भरी आँखे
खुदका अंधापन देखें|

दिलमें है घबराहट
सुनी डरावनी मुस्कुराहट
उड गए चेहरेके रंग
न किसीका है संग|

बेरंगसी ये दुनिया
अधुरी कहानियां
टुटे-फुटे कंगन
जैसे तुफान के बाद आंगन|

मुलायम मासूम कली
कभी नही खिली
तितली भी न उडी
अकेलेपनसे जुडी|

एक झुठा वादा
और एक कच्चा इरादा,
अपनोसें कभी न कहा
परायोंसे भरा सारा जहाँ|

बिखरे-बिखरे शिशे
नाकाम कोशिशे
सर पे बांध के कफन
किया सबकुछ दफन

बन जा तू काफिर
हो जा मुसाफिर
छोड दे सब की चाहत
ले तू जिंदगीसे राहत| 

Wednesday, April 4, 2012

CHORus school of Fraud and Forgery

On her 25th birthday, a girl asked a boy, "What would you want to be when you grow up?" The guy replied instantly as if he was waiting for this moment all his life, "I was always a thief, I am and I'll be forever. The only thing that I shall change is my designation. One day I would be the one who should be hiring thieves and other rifraff." The girl was stunned, but the boy was calm.
This revelation should not have come as a shock to the girl. He had mentioned his out-of-the-box career path to her before.

 She always wondered about his existence in this world. His reason for pursuing his profession was always a mystery to her.. But she always thought that he might have gone through hardships because of which he took to crime!

But the truth behind his choice of profession was completely different. He was living in the world where one scam a day would rise like the sun. Big names, closed one, relatives, friends, those who he used to admire, like, love were involved in those scams. "How can they make fool of other, so easily and not get caught for long?", he used to ask himself. Others used to read these scams in the newspapers like any other news.
All had learnt to live it like it was a part of life. "The world would remain like what it is today, forever," this is how they all had made up their minds. Which was quite true, but not for this boy. One day he sat on the bed with lots of newspapers, cuttings of various magazines around him. He was watching them carefully. His eyes were scanning the headlines like a piston. And at one point they stood still. "That's it! Done", he murmured to himself. That was the point where he decided to be a thief.

His ambition took him on long tours of his dreams. His vision was so strong that he actually started roaming around as if he was the boss of thieves world wide.
 He planned to build a huge school, where professional thieves, robbers, smugglers would be trained. He named it "CHORus (Pronounce CH like in 'ch' CHocolate) school of Fraud and Forgery." He believed strongly that every born species is a thief by default. "We are taught to rob and steal since our childhood. In schools, we are made to be future-literate-sophisticated-
thieves or robber. It is not necessary to be a tangible robber. Thoughts, feelings, emotions, cultures; everything is stolen from any biological matter. We don't even have our own habits. We inherit our behavior from our biological supreme. Wasn't  that a kind of thievery too?", His thought process was extremely rational .

Focus was clear, ambition was high, vision was solid, fists were clenched! He started preparing the blue print for the school. He took plenty of time to decide the goals of school and its target audience; for whom it should be made! He made academic courses- 

First Semester (64 Credits)
Theory
- Theory of Copying (8 Credits)

-  Psychology - I (8 Credits)

- Admitting the crime (8 Credits)

- Appearance and Gestures while thieving (8 Credits)

Practical/Class Work
- Attire and Copying without getting caught (16 Credits)

- Pick Pocketing (16 Credits)

Second Semester (64 Credits)
Theory
- Psychology - II (8 Credits)

- Ethics and Laws (8 Credits)

- Introduction to Weapons and Instruments (8 Credits)

- Basics of Robbery (8 Credits)

Practical/Class Work
- Jugglery (16 Credits)

- Keys and Key Structures (8 Credits)

- Using Instruments (8 Credits)

Third Semester (128 Credits)
Theory
- Advanced Robbery (16 Credits)

- Computers and Advanced Computers (16 Credits)

- Indian Penal Code - I (16 Credits)

- Introduction and Working of Various Organizations (16 Credits)

Practical/Class Work
 - Robbing (32 Credits)

 - Fraud and Forgery (32 Credits)

Fourth Semester (128 Credits)
Theory
- Team Management (16 Credits)

- Indian Penal Code - II (16 Credits)

- Organizational Behavior (16 Credits)

- Hacking (16 Credits)

Practical/Class Work
- Project (64 Credits)

....To be Continued

Friday, March 30, 2012

Chintu

Group of children were playing in the street. Tan animated discussion was taking place, where young egos were busy being thrown trying to decide the winner of the game they were playing.
Chintu leapt from the fence on the street. The noise of his slippers screeching to a halt brought the discussion to an abrupt halt.  'Let’s start a new game', Chintu sneered. No one dared say no to Chintu! Not because they were scared of Chintu but because of what the wind had just bought to their ears. Just a little while ago, the wind had carried the fight between Chintu and his father into the streets. They had fought and Chintu hurled abuses at his father.This screaming is what the children had heard, which made them vary of him. And they accepted his suggestion without a murmur.
 
Chintu was not one of them. He didn't live in the same building as them. His house was a small hut, near the building. But he always managed to play with them. How it all started nobody remembers! He was the eldest amongst the boys and usually used to boss them all. They all called him 'bhai'. And yet there was something about their bond. If there was trouble with boys outside the locality, Chintu would be the first to stand and defend them. He was an enigma for them! On one hand he was fiercely loyal to them and at the same time he bossed them around! And the rumours didn't help! He was supposed to have dropped out of school; some believed that he was rusticated for thieving. Parents worried about their children being spoilt in his company. They used to warn their kids against playing with Chintu. But none paid heed.

He was master of all the games. It could be Marbles or cricket or lagori or hide-n-seek; he was always the one who used to win. He led the society kids to victory in the inter society tournaments and also in the inter society fights. This was the reason they never wanted him to go. But as times fly things change! The society kids were not kids anymore! Chintu was grown up too!

Everybody was busy in their chosen careers. But Chintu remained an enigma as ever! Nobody knew where he had disappeared. He went away suddenly just like he entered their life. His hut had undergone changes; physical and emotional. His 89 years old Babuji passed away but Chintu was nowhere to be found.

As suddenly as he had disappeared he entered their lives again unexpectedly! The kids now, men of the old, we're discussing politics and national issues! The familiar crunch of the slippers made their heads turn! They turned in surprise to find Chintu's familiar face staring into theirs! Everybody welcomed him warmly. "But where have you been for so many years?' inquired a kid who had done his MBA and earned a hefty pay packet.
 Chintu replied disdainfully, "Running a business in Dubai"




...To be Continued

Monday, March 12, 2012

संन्यास

बस, अब सबकुछ छोड देना है|
खुदसेही संन्यास लेना है|

इन सबसे मुक्ती पानी है|
खुदकी जिंदगी जिनी है|

मर्यादोंकों खीचना है|
जंजीरोंको तोडना है|

परोंको फैलाना है|
पैरोंपे जोर देना है|

दुनिया की जो रीत है, भले किसीकी प्रीत है|
खुदकी रीतपर चलना है, अमर्याद होकर जीना है|

वैचारिक संन्यास, बौद्धिक संन्यास
भावनिक संन्यास, आत्मिक संन्यास|
सांस्कृतिक संन्यास, सामाजिक संन्यास
आर्थिक संन्यास, भौतिक संन्यास, शारिरीक संन्यास||

सिर्फ एक खुली सांस, बाकी सब संन्यास|

Sunday, February 12, 2012

Issues in Tissues


There was this guy traveling by local train, standing aside door. No one needs explanation about problems with that one square foot area on board. It was peak hours for local trains and compartment was crowded. If you put 100 bees in one small box, they are happen to collide with each other. Humans are not exception and so this compartment. Someone stepped on this door-guy's foot and spark stroke right there. They exchanged angry looks accompanied by arguments. Exchanging of abusing words go on and on. There abuse-ment was others amusement. It all started with small foot on some one else's and got color of lingual differences. Door guy got his friend's company for verbal war.
Initially it was for two but now it got about twenty on each side. Whole compartment turned into street fight scene. It was going out of control and making lose every one's temper. Train was in full speed and fight was in full acceleration. Verbal war changed its color and transformed into slapping. That's it! It was war now. It had become battle of existence. It was getting high and high. There went a guy out of running train and news went in media.
One foot went wrong and whole society went out of track. Everyone got into action. Allegations were made. Long march was planned against the issue of lingual differences. People gathered in ground. Door-guy was making his way to get into it and stepped on some random guy. He said "sorry boss" and got reply "its okay mate."

Moral - creating an issue out of smallest possible thing present under the sun, is inborn behavior of very individual.

Saturday, January 7, 2012

रात्र नेटकी

(शुक्रवार ६ जानेवारी रोजी मुंबई टाइम्समध्ये छापून आलेला हा लेख)


रात्रीच्या वेळी रस्त्यावरचे ट्रॅफिक सिग्नल्स बघितलेत का कधी?

ड्रायव्हरने सावधगिरीने, काळजीपूर्वक गाडी चालवावी म्हणून पिवळे सिग्नल ब्लिंक करत असतात. पण अगदी त्याच रात्री, अगदी तशाच वेळी एका वेगळ्याच विश्वातले 'सिग्नल्स' मात्र हिरवे असतात. आणि तिथल्या रहदारीचा वेगही भरधाव असतो. हे विश्व म्हणजे 'र्व्हच्युअल लाइफ' अर्थात 'ऑनलाइन जग.' मोठ्या शहरांमधल्या नाइट लाइफच्या कथा तशा सर्वांना माहित्येत. पण एका चौकोनी खिडकीसारख्या डेस्कटॉपच्या पल्याड रंगणाऱ्या 'लेटनाइट नेटलाइफ'वर मात्र छोट्यामोठ्या शहरातले सगळेचजण फिदा आहेत. हे 'निशाचर' या नेटलाइफमध्ये मुक्तसंचार करत असतात, 'उडने को खुला आसमान' मिळाल्यासारखा!

या निशाचरांचं उजाडतंच ते मुळी इतरांचं मावळल्यावर. म्हणजे जेवणखाण आटोपलं, अंथरूण-पांघरूणांचा सडा घरातल्या इतर खोल्यांमध्ये पडला, की यांची बोटं की-बोर्डवर थिरकू लागतात. कम्प्युटर-लॅपटॉपचं पॉवर बटण दाबलं, की यांच्यातली ऊर्जा जागृत होते, पुढची अख्खी रात्र जागवायला. इण्टरनेटवर स्वार होत ते या नेटविश्वाची सफर घडवायला सज्ज होतात. बसण्याच्या जागेसाठी 'सेटिंग-फिल्डिंग'ही लावली जाते, कारण प्रत्येक निशाचराची स्वतंत्र टेरेटरी म्हणजेच स्वत:ची खोली असेल असं नाही ना. म्हणूनच मग सोयीनुसार (स्वत:चीही आणि घरातल्या इतरांचीही) जागा निवडली जाते. कसंय, डेस्कॉपच्या प्रकाशात कीबोर्ड जरी दिसत असला तरी तोच प्रकाश झोपलेल्यांच्या चेहऱ्यावर पडून रंगाचा बेरंग होण्याची शक्यता असते. त्यामुळे लॅपटॉप-डेस्कटॉपचं तोंड आणि झोपलेल्यांचा चेहरा यांच्या '३६चा आकडा' जमवून आणणं मस्ट असतं.

या दुनियेत वावरणाऱ्या लोकांचा एक खास पेहरावही असतो बरं का! डोक्यावर हेडफोन्स, लॅपटॉप-कम्प्युटरला एक एक्स्टर्नल हार्डडिस्क जोडलेली, उरलेल्या खाचा पेनड्राइव्हने भरलेल्या, एक हात माऊसवर आणि दुसरा की-बोर्डवर (हे म्हणजे एक हात स्टिअरिंग व्हीलवर आणि दुसरा गिअरवरसारखंच), अशा सगळ्या अवतारात सोफा-जमीन-बेड-टेबलखुचीर्सारख्या कुठल्याही आसनावर हे निशाचर नांदत असतात.

डेस्कटॉपवर किमान सहा ते सात विण्डोज उघडलेल्या. एकीकडे म्युझिक डाउनलोडिंग सुरू असताना दुसरीकडे अमेरिकेतल्या मित्राबरोबर ऑस्ट्रेलियातल्या मैत्रिणीविषयीच्या गप्पा रंगलेल्या. कुठलेतरी भन्नाट व्हिडिओज 'बफर' किंवा लोड होत असताना मध्येच असाइनमेण्टच्या वर्ड डॉक्युमेण्टमध्ये ५० शब्दांची भर पडलेली. दूरदेशीच्या युगुलांसाठीही भेटण्याची हक्काची जागा आणि हमखास शांततेची वेळही हीच ठरलेली. वेबकॅम-हेडफोन्सवगैरेच्या साथीने यांच्या 'प्यारभऱ्या' गप्पा रंगलेल्या. कुणाचाही व्यत्यय नसल्याने ही रंगत एवढी वाढत जाते की र्व्हच्युअल विश्वाला वास्तवाचाच स्पर्श झालेला. रात्रीच्या त्या नीरव शांततेचा फक्त आणि फक्त की-बोर्डवर बोटं आपटून होणाऱ्या आवाजानेच काय तो भंग होणार.

मग जशी रात्र चढत जाते तशी यांच्या विण्डोजची संख्याही वाढत जाते. प्रत्येक विण्डो म्हणजे रस्त्यावरचा एखादा स्टॉल, पब अशी कल्पना केली, की या 'लेटनाइट नाइटलाइफ'ची एवढी क्रेझ का आहे याचं उत्तर लगेच मिळतं. सीपीयू फॅनची सीलिंग फॅनशी एकीकडे स्पर्धा सुरू असते. आकाशातले तारे आपली जागा बदलत असतात पण हा निशाचर मात्र अढळ ध्रुवासारखा एकाजागी ठाण मांडून बसलेला असतो, तो पहाटेच्या कावळ्यांची लगबग ऐकू येईपर्यंत! तांबडं फुटायची चाहूल लागली रे लागली की या तमाम विण्डोजची शटर्स खाली येतात, की-बोर्डवरची बोटं थांबतात, सीपीयू फॅन बंद होतो आणि सीलिंग फॅनच्या सोबत, सूर्याच्या साक्षीने हा निशाचर निदेला जवळ करतो.

Wednesday, January 4, 2012

न जाने क्यों?

लाखों-करोडोंकी भीड में, अकेलापन क्यों?
खिलखिलाहटोंकी गूंजमें सुनापन क्यों?
जोशभरे माहौल में ऐसी उदासी क्यों?
खिलते चेहरेपर आसू की झलक क्यों?

रोशन हुए रास्तोंपे डगमगाते पैर क्यों?
अंधेरे मकानोंमें ढूंढती नजर क्यों?
सच्चाई के राह पर यूं झिझकना क्यों?
किए हुए वादोंसे यूं मुकरना क्यों?

मासूम चेहरे के पिछे बदमाशी क्यों?
शैतान के दिल में भी प्यार क्यों?
भरी मेहफिलमें सूरों का खो जाना क्यों?
अनजान राहीसेभी सूर मिल जाते क्यों?

अपनीही परछाईसे डर लगे, ऐसा क्यों?
सीधी बातोंसे टेढे मतलब निकले, ऐसा क्यों?
सबकुछ होते हुए भी कुछभी न होना, ऐसा क्यों?
कुछ ना होकर भी बहोत कुछ पाना, ऐसा क्यों?

अपनोंसे अपनापन पाने के लिए लडाई क्यों?
खुदही की परछाईसे जुदाई क्यों?
आसान सवालों के मुश्किल जवाब क्यों?
दिनदहाडे खौफनाक ख्वाब क्यों?

रिश्तोंको निभानेके लिए भावनाओंकी रिश्वत क्यों?
जवाबोंके लिए धरती-आकाश एक करनेवाले दिमाग में आखिरकार इतने सवाल क्यों?