Sunday, August 16, 2009

Friday, August 7, 2009

प्रोजेक्टची भागदौड

- पुष्कर सामंत
कॉलेज लाइफमध्ये असाइनमेण्ट्स, जर्नल्स सबमिशन या शत्रूंचा साहेब कुणी असेल तर तो म्हणजे प्रोजेक्ट. आतापर्यंत शिकलेल्या, मिळवलेल्या ज्ञानाचा वापर करून प्रोजेक्ट बनवायचा आणि तो 'द ग्रेट युनिव्हसिर्टी'ला सुपूर्द करायचा. पहिल्या वर्षाला आल्यापासून या प्रोजेक्टची मनात धास्ती असते. प्रोजेक्ट म्हणजे शुद्ध कटकट. पायावर कुऱ्हाड मारून घेणं, नाही तर कुऱ्हाडीवर खुद्द बसणंच! सीनिअर्सची धावपळ बघून प्रोजेक्टची भीतीच वाटायला लागते. प्रोजेक्ट पार्टनर्स निवडण्यापासूनच खरी लढाईला सुरुवात होते. अभ्यासू महाभाग तर आधीपासूनच हालचाल सुरू करतात. वर्गातली सीनिअर मुलं आपली प्रोजेक्ट पार्टनर व्हावीत यासाठी नाना युक्त्या लढवतात. सर्वसामान्यपणे मुलं मुलींना मस्का मारतात. कारण मुली अगदी सिन्सिअलीर्, मनावर घेऊनच करणार ना काम? आपण थोडीफार लुडबूड केल्यासारखं करायचं की झालं. बरं पार्टनर्स निवडल्यावर मग कंपनी शोधा. डमी प्रोजेक्टपेक्षा लाइव्ह प्रोजेक्टला जास्त मार्क्स असतात. त्यामुळे कंपनी शोधणं भागच. मग सुरू होतं ते इथे जा, तिथे जा, याला भेटा, त्याला भेटा, मस्का मारा! कधीही न केलेल्या गोष्टी कराव्या लागतात यार... प्रोजेक्टचा नारळ फुटला की, जरा बरं वाटतं. पण खरी गोम पुढे आहे याची जाणीव नसते ना. एक प्रोजेक्ट मिळाला की कॉलेजकडून यासाठी होकार मिळवायचा. तो मिळाला की मग 'मीटिंग्ज'चं सत्र चालू होतं. (आपण फक्त उपस्थितीसाठी जायचं. पार्टनर्स आहेत ना). तीन-चार (व्यर्थ) चर्चासत्रांनंतर काम चालू होतं. सर्वात बोअरिंग पार्ट म्हणजे सचिर्ंग आणि नेट सफिर्ंग. आणखी एक डोकं खाणारा भाग म्हणजे कोडिंग आणि डॉक्युमेण्टेशन. देवा....! २०० मार्कांसाठी २००० कटकटी. एक कोडिंग करायला पाचशे कोडी सोडवा. ते झालं की, ते बरोबर चालतंय की नाही ते बघा. मग त्यातले प्रश्न सोडवा. मेंदूचा खिमा होतो अगदी. दिवसभर कम्प्युटरसमोर डोळेफोड करून नंतर सगळंच 'पिक्सलेटेड' वाटू लागतं. डोळ्यासमोर फक्त कोड दिसायला लागतो. मेंदूवर जणू काही कोडच आलेत. एवढ्या सगळ्या प्रोग्रामिंग लँग्वेजेसमध्ये मातृभाषाच विसरायला कसं होत नाही देव जाणे! डॉक्युमेण्टेशन म्हणजे अत्याचारच... टाइप करून करून बोटांची अशी काय अवस्था होते की विचारू नका. झोपेतही ती तशीच हलत असल्याचा भास होतो! जेवताना, घास खाताना ती तशी होत नाहीत हेच मोठंय! बरं, डॉक्युमेण्टेशन झालं की, फॉरमॅटिंग! देवा कधी संपणार असं हे??? नको ती डिग्री! प्रोजेक्ट प्रिण्टिंगला जाईपर्यंत काही ना काहीतरी चालूच असतं. शेवटी वाइण्डिंग करून झाल्यावर जीव जरा भांड्यात पडतो. पण मग बनवलेल्या प्रोजेक्टवर प्रश्न नको का विचारायला? त्यासाठीच तर करतो आम्ही प्रोजेक्ट! त्या 'वायवा'ची तयारी! आपण तर काही केलेलंच नसतं. त्यामुळे पार्टनर्स आपल्याला समजावून सांगत असतात. त्यांचं निमूटपणे ऐकून घ्यायचं! ते म्हणतील ती पूर्व दिशा! खूप मोठ्या मुश्किलीने तो प्रोजेक्ट कळतो... प्रोजेक्ट सीरिअसली घेणारे पण खूप आहेत. प्रोजेक्टला चॅलेंज मानून तो पूर्ण करणारेही कमी नाहीत... हुशार मुलं त्या प्रोजेक्टसाठी वाटेल ते करतात. प्रोजेक्ट म्हणजे त्यांचा जणू छंदच असतो. आम्हाला वाटणारी डोकेफोड आणि कटकट ही त्यांची आवड असते. ते त्या प्रोजेक्टमध्ये पूर्ण घुसलेले असतात. कशाचीच तमा बाळगत नाहीत. प्रोजेक्टला त्यांनी असं वाहून घेतलेलं असतं की सगळ्या प्रोग्रामिंग लँग्वेजेस त्यांच्या तोंडपाठ असतात आणि मुख्य म्हणजे ते मातृभाषा पण विसरलेले नसतात. अजब रसायन असतात ही मुलं! आम्ही त्यांचे चरणकमल स्पर्शतो! त्यांच्या बुद्धीतला एक सहसांश जरी आम्हाला मिळाला तरी आमचा उद्धार होईल... २०० मार्कांसाठी एवढी खटपट करण्यापेक्षा १०० मार्कांचे दोन पेपर लिहू. प्रोजेक्ट करताना पार्टनर्सची तोंडं वेगवेगळ्या दिशेला. त्यामुळे खटके उडणं हे आलंच. या खटक्यांचं कधी कधी भांडणात रूपांतर होतं आणि प्रकरण एवढं पुढं जातं की, ते एकमेकांचं तोंडपण पाहू इच्छित नाही... २०० मार्कांसाठी मैत्री तुटते??? देवा... वाचीव रे बाबा! प्रोजेक्ट हा शब्द ऐकला तरी एका क्षणासाठी चिडचीड होते. शेवटी काय प्रश्न २०० मार्कांचा आहे, २००!!! खरी परीक्षा सुरू होण्याआधीच प्रोजेक्ट सबमिशन हीच आम्हाला परीक्षा वाटते... मार्कांथीर्ंना काय सगळ्याचीच कटकट! चला 'वायवा'ची तयारी करायचीय. प्रोजेक्ट पार्टनरला विचारायला हवं. कुठपर्यंत आलाय प्रोजेक्ट ते!

Thursday, July 23, 2009

take off...



Now its time to take off. I have found the sky, the place, empty place. Where I can fit my self. Now I want fly. I want to use my wings. Want to check myself. My capacity. My patience. Talent in me. Potential. Want to break rules. Want to throw out all restrictions. Bloody society. Illogical restrictions. Stop me if you have balls. Let me live now. Let me take pure air for breathing.

Tuesday, July 21, 2009

वैचारिक




धूम्रपान मद्यपान; आयुष्यामधे रममाण

वैचारिक




!!!विचार बदला, जागा बदलेल!!!

Saturday, July 18, 2009

वैचारिक




शेवटी
चितेवर,सगळंच जळतं....

टॅम्प्लीज

बालपण म्हटलं की आठवतं? डबा ऐसपैस, लगोरी, लपाछपी, लंगडी... आणि बरेच खेळ. खेळणं म्हणजेच बालपण. पण, आता हे खेळ डावातून बाद झालेत. सध्या कम्प्युटर गेम्सवर खेळातला 'डॅन' आलाय. आणि यात आपल्या आठवणीतल्या जुन्या खेळांचा 'टॅमप्लीज'ही बराच मोठा आहे. कदाचित खेळात कधीच न परतण्याइतका मोठा. शट् यार... उगीच मोठे झालो! ' जास्तीची मेजॉर्टी! कमीची मेजॉर्टी! ए तुझ्यावर डॅन!'... हा गलका ऐकला आणि पटकन खिडकीत गेलो. खाली दहा-बारा मुलं लपाछपी खेळण्यासाठी सुटवत होती. 'ए मी हात असा ठेवला होता. माझ्यावर डॅन नाहीए. मी नाही घेणार डॅन!' बघून मजा वाटली आणि एकदम लहानपण आठवलं. शाळेत दिलेला गृहपाठ कसातरी उरकून खाली उतरायचं आणि हाका मारून सगळ्यांना बोलवायचं. एक-एक करत पहिली काही मिनिटं सगळे जमण्यातच जायची. त्यानंतर अर्धा-पाऊण तास काय खेळायचं यावर चर्चा कम भांडण! खेळ ठरला की लिंबू टिंबू ठरवण्यात आणखी थोडा वेळ जायचा. मग सुटवायचं. सुटवताना पुन्हा काहीतरी लोचा होऊन मग एकदाचा खेळ सुरू व्हायचा. आपल्यावर 'डॅन' आला की खूप भीती वाटायची. डॅन असणारा भिडू नेहमीच्या ठिकाणी जाऊन आकडे मोजायचा आणि पकडायला सुरुवात करायचा. तो तुडतुड्या असेल, तर बाकीचे सगळे पटापट आऊट व्हायचे. एकेकाला आऊट करून साखळी बनायची. साखळीत एकएक जण येत राहायचा. साखळी तुटू न देता इतरांना पकडताना खूप धम्माल यायची. लपाछपी आणि डबा ऐसपैस हे दोन खेळ तर काय धम्माल होते यार! लपायच्या नवीन जागा शोधताना, ती जागा दुसऱ्या कुणाला कळू न देण्याची खबरदारी घ्यावी लागायची. खेळताना कोणी चीटिंग केली, तर त्याच्यावर 'सात राज्य' किंवा प्रत्येकाकडून दहा बुक्के ठरलेले. डॅन असणाऱ्याचा छप्पा किंवा थप्पा करणारा थोडा वेळ हवेत असायचा. छप्पा आणि थप्पा किंवा धप्पा या शब्दांवरूनही भांडणं. भिडू फिरत नसला की गड्याने फेऱ्या मारायच्या किंवा लांब लांब फिरावं असं ओरडायचो. एखाद्या दिवशी कोणाला तरी ठरवून पिदवायचं. तो बिचारा रडकुंडीला यायचा. डबा ऐसपैस आणि लपाछपी 'मिस' करणाऱ्यांची संख्या जास्त आहे. डबा ऐसपैसला तोड नव्हती. सहीच खेळ होता तो. मोठ्या जागेत लगोरी, साखळी, आबाधुबी वगैरे खेळायला मजा यायची. विषामृत खेळताना अमृत मिळवण्यासाठी सगळेच जण जागा सोडायचे. हा खेळ न संपणाराच वाटायचा. लगोरी, आबाधुबीमध्ये बॉल शेकून लाल झालेल्या मांड्या आणि पाठ आठवली की आता हसू येतं. तेव्हा मात्र रडायला यायचं. लंडन लंडन स्टॅच्यू, राम-लक्ष्मण-सीता हा खेळ तर डे-केअर सेण्टरमधल्या मुलांचा सगळ्यात आवडता खेळ होता. एकदम स्टॅच्यू झालेल्या सगळ्यांना, अंगाला हात न लावता हसवायला मजा यायची. आता पाणचट वाटणारे पण तेव्हा भारी वाटणारे जोक सांगून किंवा वेडेवाकडे चेहरे करून स्टॅच्यू असणाऱ्यांना हसवायचो. पहिला जो हसेल किंवा हलेल त्याच्यावर डॅन. खांब-खांब, डोंगर का पाणी, झटापटी, डोंगराला आग लागली पळापळा, कावळा-कावळा हे खेळसुद्धा लई भारी होते. खांब-खांब, कावळा-कावळा, घर-घर या खेळांच्या नावात एक शब्द दोनदा का वापरतात, हे आजतागायत न सुटलेलं कोडं आहे. खांब-खांबमध्ये कोणाला तरी मुद्दामहून मरवण्यात वेगळीच मजा होती. कावळा-कावळामध्ये एखाद्याला बकरा बनवण्यातला आनंद औरच होता. त्या बकऱ्याला जबरदस्त पिदवून झालं, की ठरवून दुसरा बकरा शोधायचे. त्यातल्या त्यात मोठे असणाऱ्यांची छोट्यांवर दादागिरी असायची. त्यामुळे त्या छोट्याला पिदवणं निश्चित असायचं. कांदा फोडी, कानगोष्टीयासारख्या बैठ्या खेळांनासुद्धा डिमाण्ड असायची. आंधळी कोशिंबीर खेळताना तर कितीतरी वेळा धडपडायचो. कलर कलर विच कलर, डू यू वॉण्ट? यात सांगितलेला रंग शोधण्यासाठी केलेली धडपड आठवली की हसू येतं. या सगळ्या खेळांबरोबरच असणारे, ऑप्स-बॅट्स आणि जॉली हेसुद्धा सुसाट होतं. हे खेळ नव्हते, पण तरी मजा यायची. जॉली दाखवण्यासाठी कित्येक जण हातावरच्या तिळाचा वापर करायचे. ऑप्स-बॅट्सचा असणारा ऑफ टाइम हा कितीही वेळ असायचा. मी आणि माझ्या एका मित्राने पाचवीत लावलेलं ऑप्स-बॅट्स अजूनही सुरू आहे. ते लावायची पद्धतसुद्धा वेगळीच! एकमेकांच्या हाताच्या करंगळ्या तीनदा एकमेकांना लावल्या की ते सुरू व्हायचं. पण या सगळ्या खेळांमध्ये एक गोष्ट कॉमन होती आणि ती म्हणजे 'टॅमप्लीस' (टाइमप्लीझ). हाताच्या मागच्या बाजूला जिभ लावून तो ओलसर भाग समोरच्याला दाखवून टॅमप्लीस म्हणायचो. कधीतरी दातांचे ठसेसुद्धा दाखवायचो. आणि ती थुंकी पुसली की टॅमप्लीस सुटली. सगळ्या खेळांमध्ये एकतरी चीटर असायचा आणि एकतरी पिदवण्या. खेळताना झालेली भांडणं, मारामाऱ्या काही दिवसांसाठीच असायच्या. एका टीममध्ये आल्यावर ती भांडणं विसरायला व्हायची. लंगडी-धावकीमध्ये मध्येच बदललेला पाय, लपाछपीमध्ये गुपचूप डोळे उघडून बघितलेल्या जागा. आंधळी-कोशिंबीरमध्ये पट्टीच्या खालून दिसत असूनसुद्धा न दिसण्याचं केलेलं नाटक, नवा भिडू नवं राज्य, अलाउड नसतानाही विंगमध्ये लपून बसलो होतो, हे सगळं आठवलं की पुन्हा एकदा लहान व्हावसं वाटतं. कम्प्युटर गेम्सच्या 'जास्तीच्या मेजॉरटी'मुळे लपाछपी, लगोरीसारख्या खेळांची 'कमी'ची कमिटी बनून, हे खेळ कधीच सुटले. कम्प्युटर गेमवर सध्या 'डॅन' आहे. सोसायट्यांमधून दहा-वीस-तीस-चाळीस क्वचित ऐकू येतं. अजूनही सोसायटीतून हाका ऐकू येतात. पण येताना 'बॉल घेऊन येरे'ऐवजी 'येताना एनएफसीची सीडी' असं ऐकू येतं. पाचवीतल्या अथर्वला लगोरीचे नियम माहीत नाहीत, पण काऊण्टर स्ट्राइकच्या हॉटकीज तोंडपाठ आहेत. बऱ्याच दिवसांनी 'जास्तीची मेजॉटीर्' ऐकून आदित्यला फोन केला 'खाली येतोस का रे!' तो म्हणाला, 'वेडा, झालायंस का तू? लपाछपी खेळायला लहान आहोत काय?' आयुष्य रिवाइण्ड करता आलं असतं तर!

Friday, July 17, 2009

in the search of...



I am in search of something। But i am not able to define this "something"। why people try to become something else? I want to be myself। I want to be pushkar samant and not someone or something else। I love myself as I am। But I am in search.... in search..... ..............